Baal, A Man's A Man, and the Elephant Calf: Early Plays

By Bertolt Brecht, Eric Bentley

759 ratings - 3.64* vote

BAAL, which renowned playwright Bertolt Brecht (1898-1956) wrote when he was in college, is the provocative story of a drunken, ruthless, womanizing poet and singer, a desperate antihero in the tradition of Villon and Rimbaud. The NEW YORK TIMES called the first American production "strong stuff, both horrible and fascinating". BAAL, which renowned playwright Bertolt Brecht (1898-1956) wrote when he was in college, is the provocative story of a drunken, ruthless, womanizing poet and

... more

Book details

Paperback, 218 pages
1983 by Grove Press

(first published 1922)

Original Title
Baal
ISBN
0394624734 (ISBN13: 9780394624730)
Edition Language
English

Community Reviews

Tara

بعل ، يك اثر قابل توجه ديگه از برتولت برشت . بعل اولين نمايشنامه اي بود كه برشت نوشت و سرگذشت شاعر جواني است كه بي دغدغه از لذت هاي دنيايي بهره مي جويد و چون به سيري و اشباع مي رسد مرگ را برمي گزيند . .
در اسطوره هاي بين النهرين بعل خداي طوفان ، باران و باروريست .
قسمت مورد علاقم از اين نمايشنامه مكالمه ي بعل با ولگرد و ميكده ي اشپيتال بود .
از اون جايي كه اين نمايش موزيكال بوده فك كنم.. (توي فيلمش هم ديويد بوييِ كبير نقش بعل رو بازي ميكنه :دي ) و شعر هاي داخل كتاب ترجمه شده ست ، خيلي دلم ميخواست كه بتونم نسخه ي آلمانيش رو بخونم . چون به احتمال زياد اصلا با ترجمش قابل مقايسه نيست . ولي خب در كل قشنگ بود و فارسيش هم خالي از لطف نيست .
.
.
و آنگاه كه در زهدان تاريك زمين مي پوسيد بعل
آسمان هنوز گسترده بود و خاموش و پريده رنگ.
و جوان بود و برهنه و شگفت انگيز
آن سان كه دوست مي داشت بعل.
آنگه كه بود بعل

Tan Ayla

Even after reading the play a second time, I still cannot resolve the ambivalence I feel towards Baal. The play seems to offer a kind of "vision" of the kind of life that one can lead in a world that would eventually destroy or envelope you, unhinging any kind of normal moral standards that one holds. While I can understand the grounds for such a vision, that only in the end is the beginning, it does not mean that I necessarily agree with it. Neither do I feel that it has resolved issues with regards to strength and weakness. Perhaps that is why Brecht, upon looking back at the play, comments that the play is "lacking in wisdom." Nevertheless, the romantic note at which the play ends upon is truly reverberating, whereby I do not think that the chord will die down anytime soon.

Jonfaith

This wasn’t what I had expected. This is a bizarre tale of a charismatic roustabout, think Andy Griffith as Lonesome Roads. He swims in an endless ocean of brandy, his stupor affords him the carnal favors of nearly every woman and a license for some beautiful if nihilistic poetry.

The play is a series of brief episodes which advance Baal through most conventions into a naturalistic denouement which recalls the vision of von Stroheim. The ambiguity of this depravity, draws its motivation into question: does Brecht’s Darwinian vacuum anticipate the Final Solution? I will steer clear of such conjecture.

Gerald

Best lines in the play are:

BOLLERBOLL: Do you believe in God?
BAAL: I always believed in myself. But one could become an atheist.

Bertolt Brecht was a genius. The play reminds me of a precursor of Neil Gaiman's "American God's" in which Brecht's "Baal" is nearly an archetype of Gaiman's "Wednesday" (Odin).

Isabella

3-3,5 Sterne.

Crépuscule121

Ich hatte mich vorher noch nie genauer mit Bertolt Brecht auseinandergesetzt, hatte aber relativ hohe Erwartungen an einen Autor, dem praktische die gesamte literaturwissenschaftliche Szene zu Füßen liegt. „Baal“ als ein sehr frühes Stück von ihm ist... meiner Meinung nach leider überbewertet. Ich habe den Punkt darin einfach nicht gesehen -

Der Inhalt lässt sich knapp herunterbrechen. Baal, ein armer Lyriker, der sich mit dreckigen Gesängen in den Schenken Schnaps ergaunert, lebt völlig heruntergekommen und ist nur an den niederen Dingen im Leben interessiert: Seine Lustbefriedigung durch guten Schnaps und Frauen.
Alle Frauen rennen ihm hinterher, er beschläft eine nach der anderen und schickt sie dann in die Wüste (bzw. ins Wasser!). Am Ende stirbt er – einsam und allein, nachdem er aus Eifersucht seinen besten Freund erstochen hat, da diese leicht homoerotische Beziehung durch Frauengeschichten gestört wurde.

Natürlich könnte man lauter hochtrabende Dinge über das Drama sagen. Man könnte von der „wahren Asozialität der Gesellschaft“ sprechen, die der „Anti-Held“, der asoziale Protagonist, zu Tage fördert, indem er der Zivilisation grade den Rücken kehrt und zurück zur Natur kehrt und sich auf seine tierischen Instinkte verlässt.
Oder man könnte erwähnen, dass die hohe Gesellschaft die niederen Dinge in Kunst aushalten kann (da sie gleich zu Beginn den Choral des Baal bewundern und lobpreisen, der aber seine Weltanschauung darstellt) – wenn dies dann aber, wie von Baal, in der Realität umgesetzt und ausgelebt wird, ist es ein Tabubruch.

Man könnte noch viel schlauere Dinge als diese sagen und feststellen, dennoch bin ich enttäuscht und fand es nicht ausdrucksstark, berührend oder irgendetwas. Es fehlt eine eindeutig erkennbare Grundaussage des Stückes, um es als gelungen zu bezeichnen.

Giovanni

Baal is Brecht’s first work and it premiered in Leipzig in 1918 in the Altes Theather -which went destroyed during the second world war. The play was prohibited after the premiere because it was seen as “anarchic”. Brecht wanted to write an antithesis to the play of the future nazi-poet laureate Hans Johst, Der Einsame. Menschenuntergang (1917), in which he dramatized the life of Christian Dietrich Grabbe. For his protagonist, Brecht chose the figure of the French poet François Villon as source of inspiration.

There are diffentent versions of the text and before watching it on stage I read the second Fassung, dated 1922, in order to get linguistically prepared. What is it about? Well, it is actually difficult to summarize it, as the play hasn’t a strong plot. It opens with...

To read the full review please visit my blog under the following link:

https://ireadmuchofthenightblog.wordp...

I hope you enjoy it!

Ali

بعل 1918، اولین نمایش نامه ی بلند برشت است که در بیست سالگی نوشته. روزگار یک جوان ولگرد ولخرج که درگیر روابط جنسی و قتل می شود. اگرچه این نمایش نامه در ابتدا بصورت "موزیکال" بوده، اما ظاهرن برشت، در روایت های بعدی، آن را به متنی برای "تیاتر حماسی" درآورده. بعل که شاعری ست دائم الخمر و هرزه، بصورت یک ضد قهرمان تعریف شده که رفتار و گفتارش خلاف موازین جامعه ی بورژوایی ست؛ مطرود و منفور، بدون خواب و خیال و آرزو، ضد قهرمانی که قهرمان می شود، ایده آلیستی رمانتیک که از شهر رانده می شود، و در پیرامون شهر، زنباره و مشکل ساز، پرسه می زند. زنی (جوانا) را آنقدر آزار می دهد که خودش را غرق می کند، و زن دیگری (سوفی) را که حامله است، با لگد از خود می راند. دوستش اکارت را می کشد و از دست پلیس و مجازات می گریزد. در انتها، وقتی در فسق و فجور، سقوط کرده، در کلبه ای جنگلی، در انزوا می میرد؛ محصول گندیده ی جامعه ی بورژوا.

Cass

I started the first play, Baal, very skeptical. After the first two scenes, I could hardly make sense of anything- it all seemed an abstract jumble of lazy philosophies.
When I ended Baal, however, I was pleasantly surprised. Of course, the play is a sort of tragedy, but the attitude of the characters and the whimsy at which Baal and Ekart interact really inspired the pagan inside me. There were definitely some rich quotable parts, though they won't make a lot of sense out of context.
I've decided to take a pause from the other plays for a while, however. I think this is a play that would be best read in a class or book club in which you have other people to discuss the material with.

Julian Munds

This is early Brecht, and as Martin Esslin says, in my version anyway, It is a kind of parodic anti-expressionist backlash. I see it. The extreme violence toward women isn't romanticized here as coming from some deep seated lust that is admirable and poetic. Baal is just a brute. It's an old cliche to ask if the artist needs chaos to create good art. This play doesn't give any answers beyond showing just how destructive that life can be. It's a slog. It lacks humour. Humour that sometimes presents itself in other works by Bertolt. But the brutality is the point I think. Read it. It's upsetting. I don't particularly love it though.

Topics